هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی سامانه‌ی «تماشانِت» انجام شد؛ سامانه‌ای تصمیم‌یار و چندذی‌نفعی که رفتار جمعی تماشاگران ورزشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس (لیگ برتر فوتبال ایران) را از یک بازنمایی مشترک و بدون شناسایی فردی، هم‌زمان به سنجه‌های تصمیم‌محور برای چهار گروه ذی‌نفع شامل مدیران اماکن و عملیات، حامیان مالی، ارکان حکمرانی باشگاه و فدراسیون و هواداران تبدیل می‌کند. روش‌شناسی: این پژوهش کاربردی و مبتنی بر پارادایم علم طراحی با راهبرد ساخت- ارزیابی است. جامعه‌ی مورد مطالعه رویدادهای لیگ برتر خلیج فارس در فصل‌های ۱۴۰۱ـ۱۴۰۲ و ۱۴۰۲ـ۱۴۰۳ و واحد تحلیل «ناحیه‌ی سکو» بود. نمونه‌گیری هدفمند و بر پایه‌ی حداکثر تنوع در سه بُعد شرایط نوری، تراکم جمعیت و سطح تنش رویداد انجام شد. ابزار گردآوری داده، مجموعه‌ای ناحیه‌محور شامل ۵۱۲ نمونه‌ی آموزش و ۳۸۴ نمونه‌ی ارزیابی در قالب شش دوره‌ی آموزشی بود که در مرحله‌ی اثبات مفهوم با مولد داده تولید شد. معماری سامانه از یک تنه‌ی ادراکی مشترک و چهار شاخه‌ی تصمیم ذی‌نفع‌محور تشکیل شده و هر شاخه در برابر خط پایه‌ی تک‌منظوره‌ی متناظر و با بودجه‌ی آموزشی یکسان سنجیده شد. یافته‌ها: سامانه‌ی در پنج معیار از یازده معیار برتر یا برابر بود و بیشترین ارزش افزوده در وظایف ساختارمند فضایی- زمانی پدید آمد؛ خطای برآورد تعداد تماشاگران از ۱۰/۹۲ به ۳/۰۷ (حدود ۷۲ درصد بهبود) و خطای پیش‌بینی زمان تا بحران از ۱۵/۴۹ به ۹/۱۴ ثانیه کاهش یافت، درحالی‌که در وظایف ساده‌ی سطح رویداد مدل‌های اختصاصی اندکی برتر ماندند. گذار به حالت مبتنی بر تصویر پخش تلویزیونی تنها ۲/۳ واحد درصد افت داشت. نتیجه‌گیری: یک بازنمایی مشترک می‌تواند هم‌زمان برای چند ذی‌نفع ارزش‌آفرینی کند و نظریه‌ی ذی‌نفعان را در بستر باشگاه‌های فوتبال ایران سنجش‌پذیر سازد؛ اما هم‌افزایی تنها در جایی رخ می‌دهد که وظایف ساختار زیربنایی مشترک داشته باشند. دستاورد مدیریتی پژوهش، گذار از مدیریت واکنشی جمعیت به مدیریت پیش‌بینانه، مستندسازی ارزش موجودی تبلیغاتی و تقویت حکمرانی داده‌محور با رعایت حریم خصوصی است.
)